از نظر شرعی، برای اینکه بر مومنان واجب شود روزه بگیرند، اول ماه ماه قمری باید به یکی از روشهای زیر ثابت شود:
رویت شخصی: خود فرد هلال ماه را در آسمان ببیند.
شهادت عدلین: دو مرد عادل شهادت بدهند که ماه را دیدهاند.
شیاع (شهرت): به قدری خبر رویت ماه پخش شود که برای فرد یقین حاصل گردد.
حکم حاکم شرع: مقام معظم رهبری یا حاکم شرع بر اساس گزارشهای موثق، اول ماه را اعلام کند.
گذشت ۳۰ روز: اگر ماه شعبان ۳۰ روزه تمام شود، روز سی و یکم قطعاً اول رمضان است.
نکته مهم: محاسبات نجومی و تقویمی برای منجمان “پیشبینی” است، اما ملاک شرعی برای شروع ماه، “رویت عینی” یا حکم حاکم است.
تکلیف روز اول (یومالشک) چیست؟
اگر در غروب چهارشنبه ۲۹ بهمن، ماه دیده نشود یا غبار مانع رویت گردد، روز پنجشنبه “یومالشک” است. حکم شرعی در این حالت چنین است: روزه گرفتن در این روز به نیت ماه رمضان واجب نیست.
اگر کسی بخواهد روزه بگیرد، باید به نیت قضا یا روزه مستحبی (ماه شعبان) روزه بگیرد. چنانچه در اثنای روز یا بعد از آن مشخص شود که آن روز اول رمضان بوده، همان روزه به جای ماه رمضان قبول میشود و نیازی به قضا نیست.
گزارش وضعیت رویتپذیری در ایران
طبق نظر رصدگران، هلال ماه در غروب چهارشنبه در تمام پهنه ایران (از شمال تا جنوب) با چشم غیرمسلح قابل مشاهده است.
زمان مقارنه: قبل از غروب خورشید رخ میدهد.
سن ماه: در زمان غروب خورشید به بیش از ۲۰ ساعت میرسد که برای رویت با چشم عادی بسیار ایدهآل است.
نتیجه: انتظار میرود ستاد استهلال در همان ساعات اولیه شامگاه چهارشنبه، شروع ماه رمضان از روز پنجشنبه را رسماً اعلام کند.
ثبت دیدگاه