حرم مطهر امام رضا (ع) در لحظه تحویل سال

در چایخانه‌های اطراف حرم، بخار چای و عطر نان تازه فضا را معطر کرده است و خادمان پیر و جوان، با لبخند و مهربانی، به زائران چای تعارف می‌کنند و از دل‌هایشان حرف می‌زنند. خادمان با پیراهن‌های سفید و چادرهای سبز، با نظم و دقت، صفوف نماز را می‌چینند و پس از نماز، با پخش بسته‌های تبریک، حال و هوای شادی و محبت را در دل‌ها زنده می‌کنند.

مردم، با چشمانی پر از اشک و دل‌هایی سرشار از امید، در کنار ضریح، به دعا و مناجات می‌پردازند و گویی هر ذره از این فضا، بوی بهشت را به مشام می‌رساند. در لحظات تحویل سال، صدای «الله‌اکبر» از مناره‌ها و گنبد طلایی به صدا درمی‌آید و زائران، با دست‌های گره‌خورده، به سوی آسمان نگاه می‌کنند، گویی همه چیز در این لحظه، در کلام خدا و محضر رضوی گره می‌خورد. چهره‌های خسته از سفر، با دیدن ضریح و بوی گل‌های تازه، دوباره زندگی می‌یابند و اشک‌های شادی، بر گونه‌هایشان جاری می‌شود.

خادمان، با قلب‌هایی پر از عشق، خدماتی فراتر از وظیفه را ادا می‌کنند و گویی هر خدمت، دعایی است که به خداوند تقدیم می‌شود. هوای صحن و سرای رضوی، از بوی عطر گل‌های تازه و نور شمع‌ها، عطر بهشتی دارد. در چایخانه‌ها، مردم با هم نشسته‌اند و درباره آرزوها و دعاها حرف می‌زنند، گویی همه چیز در این فضا، یک کلام است.

 حرم امام رضا (ع) در لحظه تحویل سال، نه تنها یک مکان مقدس، بلکه نمادی از وحدت، امید و عشق است، جایی که همه، فارغ از نژاد و رنگ، در کنار هم، به سوی خدا می‌روند و دعایی برای سال جدید می‌کنند. این لحظات، که با نور و معنویت آمیخته شده‌اند، در تاریخ شهر مشهد و دل‌های زائران، همواره به عنوان نمادی از شکوه و عظمت باقی خواهند ماند. عقربه‌های ساعت به وقت عاشقی نزدیک می‌شوند. صحن و سرای امام رئوف، مملو از زائرانی است که با زبان روزه، سجاده‌های سبزشان را بر سنگفرش‌های خنک پهن کرده‌اند. عطر گلاب با بوی عود در هم آمیخته و صدای زمزمه «یا مقلب القلوب» با ضجه‌های آرام دلتنگی گره خورده است. امسال سفره هفت‌سین زائران، بوی سحر و افطار می‌دهد.